Terapia funkcji poznawczych

Oddziaływania niefarmakologiczne są istotnym czynnikiem terapeutycznym w chorobach otępiennych. Opierają się na koncepcji rezerwy poznawczej i plastyczności mózgu. Mają  wpływ na poprawę funkcjonowania pacjenta w obszarach: poznawczym, umiejętności praktycznych, zmniejszenia zaburzeń zachowania czy podniesienia samooceny.

Głównym celem terapii funkcji poznawczych jest wspomaganie uwagi, pamięci, umiejętności językowych, funkcji wzrokowo-przestrzennych.  Najbardziej skuteczna jest u osób w początkowych stadiach procesu otępiennego. Tempo i stopień poprawy są bardzo zróżnicowane i zależne od wielu czynników (rodzaj i lokalizacja uszkodzenia, przedchorobowa sprawność poznawcza, IQ, wiek, wykształcenie, aktywność zawodowa, kompetencje osobowościowe, wsparcie emocjonalno-społeczne, rodzaj i czas trwania stymulacji). W konsekwencji terapia funkcji poznawczych jest pomocą w opóźnieniu postępu otępienia, wpływa pozytywnie na proces podwyższenia poziomu aktywności poznawczej i społecznej, a tym samym poprawia jakość życia chorego i wydłuża okres, w którym może on funkcjonować samodzielnie.